Καθε φορα που ακουω ποπ πανκ, δηλαδη σχεδον ποτε, φανταζομαι πως θα ταν αν η ζωη μου ηταν νον στοπ τα 19 μου και συνεχιζα να ζω τοση ευτυχια σε λουπα και δεν εβλεπα ποτε εκεινες τις μοιραιες νυχτες και τα ασθενοφορεια και ισως αν μεγαλωνα ετσι και αν μου χτυπαγε λιγο περισσοτερο ο καλοκαιρινος ηλιος το προσωπο ενω ειμαι πασαλειμενη με αντηλιακο και παω σε καποια παραλια μεσω τραμ, ισως τοτε, να μουν ακομη χαρουμενη. Νομιζω οταν λειπει ο Χ. δεν ξερω πως να μαι χαρουμενη. Με κανει να νιωθω τοσο χαρουμενη κ ειναι κριμα γιατι ξερω πως την χαρα τη πληρωνεις πολυ πιο ακριβα απ οσο αρκει κ απο οσο την νιωθεις.


Θυμαμαι ημουν 19 και οι πανελληνιες ειχαν τελειωσει κ ειχα μαζευτει με κατι φιλες μου να παω για μπανιο σε μια παραλια. Κατσαμε διπλα απο το μπιτσομπαρο γιατι δεν ειχαμε λεφτα, και επαιζε bon jovi και guns n roses και τρεχαμε ενω παραλληλα γδυνομασταν και πετουσαμε τα ρουχα μας και βουτουσαμε με φορα στη θαλασσα και θυμαμαι το μυαλο μου να κλειδωνει σ εκεινη τη στιγμη και να λεω οριστε, να, ειμαι ευτυχισμενη τωρα, ειμαι πολυ ευτυχισμενη. Κ ημουν οντως. Το βραδυ καναμε πικ νικ στην αμμο, ενω τα φωτα απο τα μαγαζια εκλειναν, και ο ουρανος σκοτεινιαζε, και ακουγαμε τα κυματα, και φοβομασταν πως θα χασουμε το τελευταιο λεωφορειο, ημασταν κυριολεκτικα εξω απο την πολη μας αλλα ηταν ομορφα.

Μου λειπει πολυ ο ανθρωπος που ημουν.